Neulengbach; Viyana'ya araçla bir saatlik mesafede, pastoral tepelerle ve tarlalarla çevrili küçük bir kasaba. Üstlerindeki uçsuz bucaksız manzaralar, mimar Franz Karner'ın kendi evinin tasarımında önemli bir unsurdu. Eğimli bir alanın sınırına yerleştirilen basit yapının teras pencerelerinden batı yönünde ufka doğru bakıldığında 13 kilometre uzaktaki eski bir saray görülebiliyor.

Ferah bir salon, yatak odası ve banyonun bulunduğu küçük daireye küp şeklindeki bağımsız giriş kısmından erişiliyor ve bu giriş küpü uzun bir atölyeye ve depoya bağlantı sağlıyor. Üç yapı da çayırın üzerinde asılı ahşap bir platform üzerinde duruyor.

Cephe pencereleri sadece manzaranın muhteşem olduğu yerlere konumlandı, soldaki birkaç duvar ise depolama ihtiyaçlarına çözümler sunuyor. Çatı pencerelerinin eklenmesi, evde en çok ihtiyaç duyulan yerin gün ışığı almasını sağlamak için mükemmel bir çözüm oldu.

İç kısım terasla kusursuz bir şekilde bütünleştiğinden yaşam alanı yaz aylarında genişliyor. Bunun haricinde, hiç sınırı olmayan bu ev, tasarımcının kendi sözleriyle "mümkün olduğunca küçük ve gerektiği kadar büyük." Franz Karner, evi gömme mobilyalarla döşenmiş farklı alanlardan meydana gelen tek odalı bir mekan olarak tarif ediyor. Aslında marangozluk eğitimi almış olan tasarımcı, evin her köşesini bizzat çizmiş.

Bu yaşam tarzında VELUX çatı pencereleri kritik bir rol oynuyor. Yalnızca ışık girmesini değil, içeride hızlı bir hava değişimi olmasını da sağlıyor. Ocağın üst kısmındaki geniş çatı açıklığı ile mutfak, bir açık hava mekanına dönüşüyor, sıcak hava ve yemek kokuları gökyüzüne yükseliyor. Bu en büyük açıklık, uzun ve sıcak bir yaz gününden sonra evin verimli bir şekilde soğutulmasını da sağlıyor.

İş kendi evini tasarlamaya geldiğinde mimar, öğrencilerine yaptırdığı gibi bir gün ışığı simülasyonu gerçekleştirdi. VELUX ile iş birliği yaptığı yedi yıl içinde edindiği tecrübeler sayesinde, binanın aldığı gün ışığı tahmin ettiği gibi çıktı. Ayrıca binanın içi, tam olarak Daylight Visualizer görsellerinde vaat edilen şekilde görünüyor. Bir buçuk yıllık titiz planlama ve ahşap yapı tercihi sonucunda inşaat, yalnızca beş ay sürdü. Hatta binanın dış duvarları birkaç gün gibi kısa bir sürede tamamlandı. Franz Karner'ın bu projede pek çok mimardan farklı bir hedefi vardı: Kalıcı bir iz bırakmak istemiyordu. Evde yaşayan iki kişinin ihtiyacı olduğu sürece, minimum enerjiyi tüketerek sürdürülebilecek bol ışıklı ve rahat bir yaşam alanı yarattı.